به گزارش تهران نیوز روم، بارش شهابی برساوشی در سال ۲۰۲۶ یکی از بهترین فرصت‌های رصد شهاب‌ها را برای علاقه‌مندان به آسمان شب فراهم کرد. دلیل مهم این شرایط، هم‌زمانی اوج بارش با ماه نو بود؛ وضعیتی که باعث شد نور ماه مزاحم مشاهده شهاب‌های کم‌نور نشود.
اوج بارش شهابی برساوشی در شب ۱۲ تا ۱۳ اوت رخ داد. در شرایط مناسب، امکان مشاهده ده‌ها شهاب در هر ساعت وجود داشت و برخی برآوردها نرخ فعالیت را تا حدود ۵۰ تا ۱۰۰ شهاب در ساعت اعلام کردند.
ماه نو در ۱۲ اوت باعث شد آسمان شب تقریباً بدون نور مزاحم ماه باشد. به همین دلیل، شهاب‌های کم‌نورتر نیز شانس بیشتری برای دیده‌شدن پیدا کردند. بهترین زمان تماشای برساوشی‌ها معمولاً از نیمه‌شب تا پیش از طلوع خورشید است.
در همان روز، ماه در بخش دیگری از آسمان میان زمین و خورشید قرار گرفت و یک خورشیدگرفتگی کامل شکل گرفت. مسیر کلیت این گرفت از مناطقی مانند گرینلند، ایسلند، شمال روسیه و بخش‌هایی از اسپانیا و پرتغال عبور کرد.
در واقع، ماه در زمان اوج بارش برساوشی در آسمان شب حضور نداشت؛ زیرا در مرحله ماه نو قرار گرفته بود. این هم‌زمانی، شرایط کم‌نظیری برای رصد آسمان ایجاد کرد و خورشیدگرفتگی را نیز به یکی از رویدادهای برجسته نجومی اوت ۲۰۲۶ تبدیل کرد.
شهاب‌های برساوشی از دنباله‌دار سوئیفت-تاتل می‌آیند
بارش برساوشی زمانی شکل می‌گیرد که زمین از میان جریان ذرات و غبار باقی‌مانده از دنباله‌دار 109P/سوئیفت-تاتل عبور می‌کند. این ذرات هنگام ورود با سرعت زیاد به جو زمین، بر اثر اصطکاک و فرایندهای جوی داغ و تبخیر می‌شوند و رگه‌های نورانی شهاب را ایجاد می‌کنند.
بخش زیادی از این ذرات اندازه‌ای در حد دانه شن دارند. با وجود اندازه کوچک، شهاب‌های برساوشی به سریع و درخشان بودن شهرت دارند. سرعت ورود این شهاب‌ها به جو حدود ۵۹ کیلومتر بر ثانیه است.
دنباله‌دار سوئیفت-تاتل هر حدود ۱۳۳ سال یک‌بار به دور خورشید می‌گردد و آخرین بار در سال ۱۹۹۲ از بخش داخلی منظومه شمسی عبور کرد. مسیر باقی‌مانده از ذرات آن، هر سال زمین را با جریان غبار این دنباله‌دار روبه‌رو می‌کند.
